Beste lezers,

Ik heb Het appartement al enige tijd geleden geschreven, in de pe¬riode 1998-1999 om precies te zijn. Stelt u zich een asociale buurman voor die me heel lang uit mijn slaap hield. Om drie uur ’s nachts stommelde hij boven mijn hoofd, stofzuigde en sleepte met meubels. Ik heb van alles geprobeerd. Ik heb vriendelijke briefjes geschreven (dat haalde niets uit, geen reactie) en bij hem aangeklopt (tevergeefs). Na verloop van tijd kreeg ik steeds meer last van slaapgebrek, werd ik horendol van die buurman.
En toen heb ik besloten er een roman over te schrijven. Ik ben niet Colombe. Colombe is een ingetogen, rustige vrouw die niet mijn vurige temperament heeft, maar u zult zien dat ze toch heel ver gaat. En die vreselijke buurman die ik beschrijf, is ook niet mijn ex-buurman die in het holst van de nacht zijn huis schoon¬maakte. De hoofdpersonen zijn ontsproten aan mijn verbeel¬ding, al is die verbeelding wel gevoed door mijn frustraties. Ieder¬een met luidruchtige buren zal de buurman herkennen.
Dit boek is geschreven voordat internet en de sociale media waren ingeburgerd. U zult een diskette tegenkomen (wat een ou¬derwets woord!), want in 1999 hadden we nog geen usb-sticks. Ook geen euro. Toch heb ik tien jaar later niets willen wijzigen aan het boek. Ik heb ervoor gekozen het te laten zoals het was.
Aangezien Colombe er de tijd voor neemt om die merkwaardi¬ge, angstaanjagende man die haar uit haar slaap houdt, te leren kennen, heb ik niets aan het evenwicht en de plot willen verande¬ren. Want als ik het verhaal zich in 2012 had laten afspelen, zou Colombe dankzij Google en Facebook onmiddellijk hebben ge¬weten met wie ze van doen had.
Een laatste opmerking! Deze roman heeft niet de emotionele lading van Haar naam was Sarah, Die laatste zomer, Kwetsbaar en Het huis waar jij van hield. Het register is heel anders, de toon lijkt meer op die van een thriller, maar dan van een huiselijke thriller, want al¬les speelt zich af in één pand en twee appartementen.
Deze keer was het niet mijn bedoeling u te laten huilen, maar u te laten kermen. U zult zien dat het boek traag van start gaat, heel traag. Behoedzaam.
En dan voer ik het tempo op.

Mijn droom? U de hele nacht te laten lezen.

Hartelijke groet!
Tatiana de Rosnay